Fobi fobiler korku çocuklarda fobi


“Hayvanlar”, “kan”, “kapalı yerler”, “uçma”, “yükseklik” gibi bir nesne ya da durumla karşılaşma ya da karşılaşma beklentisi olduğunda aşırı anlamsız, belirgin ve sürekli bir korkunun ve yoğun kaygının yaşanmasıdır. Bu korku sosyal fobide olduğu gibi utanma nedeniyle kaçınma, panik atakta olduğu gibi panik atak geçireceği korkusuyla kaçınma, travma sonrası stres bozukluğunda olduğu gibi travmayı hatırlatan uyarılardan kaçınma, ayrılık kaygısında olduğu gibi okula gitmekten kaçınma ile ilgisizdir.

Nesne ya da durumla karşılaşma hemen her zaman önemli bir kaygı yanıtına neden olur ve panik atak şeklini alabilir. Fobi tanısı konması için korkular en az 6 ay sürmeli, kişinin günlük yaşantısını, sosyal ilişkilerini ve akademik başarısını etkilemeli, korkusu olduğu için önemli sıkıntısının olması gereklidir. Fobisi olan çocuklar korku uyandıran uyaranla karşılaşmamak için kaçınma davranışı geliştirebilirler. Bağırma, ağlama, anne-babaya yapışma, huysuzluk gösterme, donakalma ve bağlanma figürünün tesellisini arama görülebilir. Panik benzeri fizyolojik belirtiler gözlenebilir (kalp hızında artma, terleme, hiperventilasyon, titreme ve mide rahatsızlığı).

Genellikle fobilerin başlaması, “normal” çocukluk çağı korkularının başlamasıyla aynı döneme denk gelir. Hayvan, böcek, kan, karanlık ve yaralarla ilgili fobiler genellikle 7 yaşından önce başlar ve travmatik bir olayla bağlantılı değildir. Bazı çalışmalarda yetişkinlerin çocukluktan beri fobilerinin olduğu gösterilmiştir. Korkulan duruma aşamalı olarak maruz bırakma ve sonrasında ödüllendirme ve kendini kontrol stratejilerinin uygulaması en umut verici yaklaşımlardır. Tedavinin başlangıcında hayali olarak uyaran sunulabilir. Birçok basit fobide davranışçı teknikler ilk tercihtir. İlaç tedavilerinin fobilerde yeterince etkili olmadığı gösterilmiştir.