anılar



Çocuklarımız hayatımıza girdikleri andan itibaren hayatımızı tamamen değiştiren, farkındalığımızı artıran,bizi olgunlaştıran küçük dev insanlar. Onlar bizim hayat ışıklarımız.
Onların her yaptıkları,hayatımızın unutulmazları arasında ilk günden itibaren yerlerini alıyor.
İlk gülüşü,ilk sözü,ilk diş çıkarması,ilk adımı,okula başladığı ilk gün gibi pek çok olay özellikle annelerin hafızalarında hep canlı,hep ilk günkü gibi taze kalıyor.
Çocuklarımızın yaptıkları ilk olaylar asla unutulmuyor.Zaman zaman kendi annelerimizden bizim çocukluğumuzla ilgili dinlediğimiz anıların benzerleri bu kez kendi çocuklarımızla ilgili olarak oluşuyor ve unutulmazlar arasında yerlerini alıyor.
Bizler yetişkinler olarak ve özellikle çocuklarımızla ilgili olan anıları asla unutmuyoruz elbette ancak ya çocuklarımızın anıları? Çocuklarımızın anılarını unutulmaz kılmak için neler gerekiyor? Bizim bu konuda yapabileceklerimiz var mı?

Çocukların Anıları Olur mu?

Aslında bu konu ilginçtir.Yapılan araştırmaların ortaya koyduğu sonuçlara göre insan beyni en erken 3 yaşından sonraki olayları ve yaşantısının küçük bir kısmını hatırlayabiliyor.Bu yaştan önce hafızaya bilinçli kayıt söz konusu bile değil.Dolayısıyla çocukların anıları dediğimizde 3 yaşından sonra olan olaylardan bahsedeceğiz ve dikkat edilirse çevremizdeki insanlardan ya da yaşı daha büyük olan çocuklarımızdan duyduklarımız da bu görüşe uygundur.Hatıralar en erken okul öncesi dediğimiz 3-6 yaşlara kadar gidebilir. Bundan öncesi yoktur.İlk adımlarını hatırlayan,ya da ilk defa kendi kendine yemek yediği anı hatırlayan birini bulamazsınız.
Demek ki çocuklarımızın da anıları vardır ama bunlar tam da yuva ve ana sınıfı yaşlarına denk gelen yıllardır.