Çocuk hakları çocuk haklarını tanımak çocukları ezmek çocukların ezilmesi yetişkinlerin çocuğa baskı yapması çocuk üzerinde baskı çocuğa ikinci sınıf muamele çocuk yetişkin ilişkisi


Geçen yüzyılın sonuna dek ailelerinin merhametine bırakılmış olan çocukla ilgilenllmezdi. Kökü iki bin yıl öncesine dayanan bir Roma yasasının kalıntısı gereğince çocuk, babanın otoritesine terk edilmişti. Oysa bu uzun zaman süresi içinde uygarlık büyük ilerlemeler kaydetmiş ve yetişkinlerle ilgili yasalar da önemli düzeltmeler yapılmıştı. Ama çocuklar, böyle bir dikkatten ve savunmadan yoksundular.

Çocuk, eline doğduğu ailesinin gücü yettiğince verebildiği maddesel, ahlaksal ve zihinsel yardımla yetinmek zorundaydı.Çocuğun ailesi, varlıklı değilse toplum onun için hiç bir sorumluluk duymuyor ve one ağız maddesel, ahlaksal ve zihinsel yoksulluk içinde yaşayıp gidiyordu. Resmi belgelerin yazılıp çizilmesinde onca titiz, en ufak formalitelere uyulmasında onca meraklı olan devlet, ana babanın çocuklarını koruyup geliştirmesi, yetiştirmesi için gerekli gücü ve yeteneği olup olmadığı konusuyla zerre kadar ilgilenmiyordu. Ne de, bu ana babaları, sorumluluklarını yüklenmeleri için gerekli bir hazırlıktan, eğitimden geçirmeye gerek görüyordu.

Bir kadınla erkeğin, bir aile kurabilmeleri için koşulan tek zorunluk, bir vesika, bir belge elde edip, din adamının ya da nikah memurunun karşısına çıkmaktan ibaretti. Bütün bunlardan anlaşılıyor ki toplum, doğanın kendisine insanlığı kurma görevini emanet ettiği ufacık işçilere hepten ilgisizdi. Yetişkinlerin üzerine durmadan yağdırılan yardım, dikkat ve avantajiara karşılık, çocuklar garip, sürgün ve kimsesiz bırakılmışlardı.