Derslerden kaçma ders çalışmaktan kaçma ders çalışmama çocuklarda ders çalışmama çocuklarda çalışmama engeli


Bu iki sapma çeşidinden hangisinin, kaçışların mı, engellerin mi daha tehlikeli olduğu sorusu akla gelebilir. Okullarımızın çocukları normalleştirici iklimi içinde, oyunla ya da hayal taşkınlıklarıyla ilgili olarak andığımız kaçışların iyileştirilmesi daha kolay oldu. Bunun nedenini şu kıyaslamaya bağlayabiliriz:

Bir insan bir yerden kaçıyorsa, o yerde dilediğini, ihtiyacını bulamadığındandır; kaçtığı çevrede bir değişme yer alırsa oraya yeniden dönebilir. Nitekim okullarımızda, düzensiz ve hoyrat çocukların kısa zamanda tanınmayacak kadar değiştiğini görüp durmuşuzdur. Kaşla göz arasında uzak bir diyardan sılaya dönmüş gibi olurlar. Düzensiz çalışma alışkanlıkları giderilmekle kalmaz, huzur ve doyuma ulaşmaları sayesinde benliklerinde çok daha temelli bir değişiklik yer alır. Sapmalar kendiliğinden kaybolur. Çocuk doğal bir değişim geçirir.

Oysa zamanında bu sapmalardan kurtarılmamış kişiler bunun acısını ömürlerinin sonuna dek çekeceklerdir. Nice hayali zengin gibi görünen kimse, gerçekte çevreleriyle ilişkilerinde, duyularının belirsizliğinden bir türlü sıyrılamamış, duyusal izlenimlerin ötesine geçememişlerdir. Böyle kişiler nedense hayali zengin mizaçlı kimseler olarak tanınır. Düzen adına yetersizlikleri bir yana bırakılıp, ışıklara, göklere, renklere, çiçeklere, manzaralara, musikiye tutkunluklarından dem vurulur, yaşama bakışları duygusal ve romantiktir. Ama hayran olduklarını söyledikleri ışığı yeterince bilmezler ki onu sevebilsinler. Onlara hayranlık cümleleri esindiren yıldızlar,nedense dikkatlerini kısa bir süre için bile çelemez.