Bugüne kadar ilginç olarak insanlar mahkemelerde çocukların tanıklıklarına güvenilemeyeceğini çünkü doğru olmayan hatıralara sahip olduklarını düşünmüşlerdir. Ama aslında küçük yaştaki çocuklar hatırlayabildikleri şeyler konusunda kendilerinden büyük olanlara nazaran daha az hata yapmaktadır. Fakat asıl sorun çocukların kendilerinden büyük olan insanlara nazaran daha az şey hatırlamaları. Üstelik çocuklar “Geçen gece evde televizyon izliyordun, değil mi?” gibi cevabı içinde bulunan sorulara karşı daha duyarlıdır. Bazen hatırladıkları şeylerin kaynağını saptamakta zorluk çekebilirler. Bu onların gerçeği sadece kafalarında düşündükleri diğer bir şeyle karıştırma ihtimalinden kaynaklanır.

Çocukları başkaları tarafından yaratılmış olaylar hakkında düşünmeye teşvik etmek onların bu sonradan uydurulmuş olayların gerçek olduğuna inanmalarına sebep olabilir. Bu yanlış hatırlama olaylar hakkında çocukların yetişkinlere göre daha az bilgi kodlaması yapmalarından kaynaklanır ya da işleyen hafızalarının sınırlılığı da böyle bir sonuca sebep olabilir. Çocuklar “Bunun yanlış olduğunu düşünmüyor musun? Sence de bu yanlış değil mi?” gibi içinde öneri bulunan soruları düşünmeden olumlu yanıtlamaya daha yatkındır çünkü tam olarak olgunlaşmamış beyinlerde bu sorularla doldurulabilecek daha fazla boşluk vardır. “Sence de bu yanlış değil mi?” sorusunu olumlu cevaplama olasılığı “sence bu doğru mu yanlış mı?” sorusunu olumlu cevaplama olasılığından daha fazladır. Bunun dışında çocuklar zaten yetişkinlerden gelen soruları cevapsız bırakmayı sevmez. Eğer bir yetişkin ona soru soruyorsa çocuk bunu sadece onunla ilgilenen birisini memnun etmek adına bile onun istediği doğrultuda cevaplayabilir.