Çocuk yetişkin ilişkisi çocuk ve yetişkin çocuklarda bağlılık çocuklarda yetişkinlere bağımlılık


Bazı çocuklar tabiatça öyle içine kapalıdır ki, ruhsal enerjileri yetişkinlerin etkisine direnç gösterecek güçte değildir. Bu yüzden daha yaşlı birine bağlanıverir, onun eline bakar, ona bağımlı hale gelirler. Yeterli enerjiden yoksun oldukları için sızlanır dururlar.  Her şeyden şikayet ederler. Ve başkalarında acı çektikleri izlenimini yarattıkları için, duygulu,hassas ve çilekeş bellenirler.

Kendileri bütün bunların farkına varmamış olsalar bile, sürekli bir can sıkıntısı içindedirler. Ruhlarını ezen bu can sıkıntısından kendi başlarına kurtulamadıkları için de büyüklerden, yaşlılardan medet umarlar, eteklerine yapışırlar. Her daim kendileriyle oynasınlar, masallar anlatsınlar, ninniler okusunlar isterler. Yeter ki yalnız kalmasınlar.

Yetişkin, bu çeşit çocukların esiri haline gelir. Çocukla yetişkin, birbirlerine anlayış ve şefkatle bağlı görünseler de aslında aynı ağın içinde debelenmektedirler. Bu çeşit çocuklar, bilgi edinmeye pek meraklıymışlar gibi Neden bu böyle?, Neden şu şöyle? diye ikide bir soru sorarlar. Ama şöyle bir dikkat ederseniz, verilen cevapları dinlemediklerini fark edersiniz. Bu soru sorma tutkusu gerçekte bir şeyler öğrenmeye yönelik değildir, sırtlarına abandıkları yetişkini oyalamak içindir.

En ufak bir işarette elindeki işi bırakır, yetişkinin yanına koşarlar.Yetişkin de türlü nedenlerle, çocuğun istemine uymayı bir marifet saymaktadır. Ama bu ilişki sonunda onları tembelliğe, miskinliğe,onarılmaz bir atalete sürükleyecektir. Yetişkin, çocuğun kendine bağımlı oluşundan, bir dediğini iki etmemesinden memnundur. Bu sapmanın ne tehlikeli bir şey olduğunu idrak etmez.