Çocuklarımızın hayatını doğru yönetmek isterken onları fazlasıyla kontrol altına alıyor olabilir miyiz? Bazen onların da kendi başlarına birey olduklarını, kendilerine ait kişilikleri olduğunu unutuyor olabilir miyiz? Onların güvenliğinden, iyi yetişmesinden, karakter kazanmasından elbette ki bizler sorumluyuz bu yüzden de elimizden gelenin en iyisini, en fazlasını yapmaya gayret ediyoruz. Fakat bunu yaparken olaylara sadece kendi penceremizden mi bakıyoruz yoksa arada onların penceresine geçerek oradan bizler nasıl gözüküyoruz bakıyor muyuz?

Her olayın iki yüzü olduğu gibi, çocuğumuzla kurduğumuz iletişimde de bir taraf bizim gördüklerimiz diğer taraf ise çocuklarımızın bizim davranışlarımızı algılayış şekilleri…

Çocukların gözünden ebeveynlerin onlara anlatmak istedikleri…

  • Hayatları o kadar yoğun bir tempo içindeki bana ayıracakları zaman kısıtlı olduğu için bunu maddiyatla telafi etmek istiyorlar, oysaki benim istediğim sadece sevgi ve ilgi…
  • Ben yardım isterken sorunu çözüp önüme koymasını istemedim ki… Çözüm seçenekleri sunmaları yeterliydi. Benim sorunuma onlar çözüm bulursa ben kendi başıma sorunların üstesinden gelmeyi nasıl öğreneceğim?
  • Bazen farklı bir karakterim olduğunu, farklı düşünebileceğimi, onlardan daha farklı bir bakış açım olabileceğini unutmuş gibi davranıyorlar.
  • Kendi geçmişlerinde yapamadıkları, eksik kalan her şeyi benim yapmamı istiyorlar. Ama ben onlardan farklıyım, istediklerim ve hedeflerimde farklı.
  • Korumacı yaklaşımını bazen abartarak hayatıma aşırı sınırlar koyarak özgürlüğümü ve yaratıcılığımı sınırlıyorlar.
  • Benden tutarlı bir insan olmamı bekliyorlar ama kendilerinin söyledikleri ile yaptıkları birbirini tutmuyor.
  • Bana güvenmiyor olmalılar ki fazlasıyla korumacı davranıyorlar. Yoksa beni biraz kendi halime de bırakabilirler.
  • Kariyerimi, iş seçimimi ben neden kendim belirleyemiyorum?