Çocuk uykusu çocuğu zorla uyutmak çocuk gelişimine engel olmak çocuk gelişimi çocuğa baskı çocuğa ikinci sınıf muamele


Çocukla yetişkin arasındaki çatışma, çocuğun gelişiminde bağımsız hareket yeteneğine eriştiği aşamada başlar. Tabii hiç kimse çocuğun görmesini, duymasını, böylece dünyasını fethetmesini tamamıyle önleyemez. Ama çocuk kendi başına harekete, yürümeğe,çeşitli nesnelere dokunınağa başlar başlamaz, iş değişir.

Yetişkin,çocuğu istediği kadar sevsin, içinde güçlü bir savunma içgüdüsü belirir. İki ayrı ruh hali, yani çocuğunkiyle, yetişkinin ruh hali öylesine çelişiktir ki, belirli ayarlamalar yapılmadıkça, ikisinin birlikte yaşamasına olanak yoktur. Ve tabii bu ayarlamalar sosyal statüsü, mevkii düşük olan çocuğun zararına olacaktır. Çocuğun yetişkinler çevresine uymayan hareketleri, elbet kısıtlanacaktır. Bunu yaparken de yetişkin, savunucu davranışından kendisi de habersiz olduğundan, çocuğun iyiliği için, ona sevgisinden böyle davrandığına inanacaktır.Ama yetişkinin bu bilinçsiz savunması bir maske ardından yürütülecektir.Malını canının yongası belleyen yetişkin, çocuğu gereğince yetiştirme görevinin ardına gizlenecek, huzurunun bozulmasına hoş görüşsüzlüğünü ise, çocuğu yeterince uyutarak sağlığını gözetmen bahanesine bağlayacaktır.

Cahil bir anne, kendini çocuğuna karşı azarla, şamarla, ya da ikide bir evden sokağa kovalayarak savunur, ama bunların ardından da yavrusunu kucaklayıp, öperek, gönlünü alacak, ana sevgisini ortaya koyacaktır. Ama toplumun daha seçkin katlarına özgü biçimcilik, sevgi,esirgemezlik, sorumluluk duygusu gibi davranışları hep bir özdenetim ve disiplin kisvesi altında kabullenir. Bu yüzden de kibar hanımlar çocuklarının elinden kurtulmada çok daha kesin ve acımasız,üstelik hesaplı hareket ederler. Çocuklar, bakıcının eline verilip,ya gezmeye, ya uykuya yollanılır.Bu kadınların emrindeki çocuk bakıcılarına karşı gösterdikleri hoşgörü, ilgi ve olağanüstü itina, çocuklarının kendilerinden uzak tutulması uğruna her şeye razı olduklarını kanıtlar.