Çocuklarda nesnelere ilgi çocuklara nesne ilgisi çocuk ve oyun


Bir başka yalın gerçek daha ortaya çıktı. Çocuklar, öğretmenlerinin dağıttığı nesneleri kullandıktan sonra geri veriyorlar,· o da bunları yerlerine yerleştiriyordu. Öğretmen anlattı. Araçları toplamaya davrandığında, çocuklar yerlerinden kalkıp üzerine doğru gelmekteydiler. Başından savmak için bağırıp çağırsa da faydası yoktu, çocuklar yerlerine dönmüyorlardı. Bu yüzden bana, çocukların itaatsizliğinden uzun boylu yakındı. Nasıl bir iştir bu, diye bir bakayım dedim. O zaman kafama dank etti.

Çocuklar, kullandıkları araçları yerlerine kendileri koymak istiyorlardı. Bıraktık, öyle yapsınlar. Onlara yeni bir yaşam kapısı açılmıştı adeta. Her şeyi yerli yerine koymaktan, sıralayıp düzenlemekten alabildiğine zevk duyuyorlardı. Hele içlerinden birininelinden bir bardak düşsün, o saat hep birden başına üşüşüyor,kırıkları topluyor, ortalığı süpürmekte birbirleriyle yarışıyorlardı.

Bir gün öğretmen, renk tonları değişik, seksen küpçükle dolu kutuyu elinden düşürdü. Bunca değişik renk tonundaki küpleri yeniden düzene sokmanın ne güç olduğunu bildiğinden, öğretmen,bayağı ezilip büzüldü. Tam o sırada bir de baktık ki, çocuklar koşuşup başımıza toplanmışlar. Hemen işe giriştiler ve öğretmenden daha dikkatli hepsini düzene koydular.Gene bir gün, öğretmenin bir işi çıkmış, okula geç kalmıştı.Aksilik bu ya, akşamdan dolabı kilitlemeyi de unutmuştu. Geldiğinde bir de ne görsün: Çocuklar dolabın kapağını açmışlar, hepsi toplaşmış başına, gözlerinin kestiği araçları kapıp köşelerine taşıyorlar.Öğretmen, bunu bir çeşit hırsızlık saymış, kendisine, okula saygısızlık bellemiş, cezayı hak ettiklerinden dem vurmaya başlamıştı bana.