Çocuk gelişimi normal çocuk çocuklarda normalleşme çocuklarda hidayete erme


Bu anlattığımız olaylarda, özellikle dikkati çeken şey, ruhsal bir düzelme ve normale dönüş sürecidir. Aslında normal çocuk,kendine egemen olmayı ve huzur içinde yaşamayı bellemiş ve disiplinli çalışmayı aylaklığa yeğ tutmayı öğrenmiş zeki bir çocuktur. Böyle çocuklara, “vaktinden önce gelişmiş”, büyümüş de küçülmüş yaftaları yakıştırıldığına bakmayın. Asıl bu çocuklar normaldir. İşte çocuğu bu ışık altında gördüğümüzde, o “hidayet” sözünü biryana atıp, “normalleşme” deyimini kullanmamız gerekir.

İnsanın gerçek doğası kendinde gizlidir. Döl yatağına düştüğünde yaşamaya başlayan doğanın hakkı verilmeli ve gelişmesine olanak tanınmalıdır. Ama bu yorum, çocuğun, “hidayete ermesi” ile ilgili görünümleri ortadan silmez. Belki bir yetişkin bile aynı yoldan hidayete erebilir ama, bu değişiklik öyle güçlüklerle doludur ki, bunu insan doğasının temel öğesine yalın bir dönüş gözüyle görmek kolay olmayacaktır.

Çocukta normal ruhsal özellikler kolayca çiçeklenebilir. O zaman kuraldan sapma niteliği taşıyan özellikler ortadan kalkacaktır, tıpkı sağlığa kavuşan bir hastada hastalık belirtilerinin silinişi gibi.Çocukları bu açıdan gözlemlemeye başladığında en çetin koşullar altında bile bu normallik halinin kendiliğinden çiçeklenmesi örneklerini daha sık ve daha kolay seçebileceğiz.

Normal bir gelişimin belirtileri tanınıp yardım görmediği için yadsınsa da bütün engellere rağmen ölüm-kalım ilkelerine özgü yılmazlıklarıyla dönüp gelecekler, kapımızı yeniden çalacaklardır. Çocuk, doğasının derinliklerinde bıkıp usanmadan, yetişkinleri affetmekte, onların baskılarına rağmen, çiçeklenip gelişmektedir. Çocuk, normal gelişimine kasteden güçlere karşı sürekli bir savaş vermektedir.