Çocuk gelişimi çocuk psikolojisi çocuklarda mal canlılığı çocuklarda nesnelere karşı tutum çocuk ve nesneler çocuk ve çevre çocuk ruh durumu çocuklarda ruhsal açlık


Küçük bebelerle normal çocuklarda çeşitli yetilerini kullanmaya karşı doğal bir eğilim vardır. Çevrelerine kayıtsız kalmak şöyle dursun, sevdalıdırlar. Kendine besin arayan aç insanlar gibidirler. Bedensel bir ihtiyacı giderecek bir nesneye duyulan özlem,düşünmenin ötesindedir. Söz geilimi, biz “Yemek yemeyeli günler oldu. Bu böyle giderse dermansız düşerim, besinsizlikten ölür giderim. Onun için bir yerlerden yiyecek bulmaya bakmalıyım” diye mantık yürütmeyiz. Açlık, bizi kaçınılmaz bir şekilde yiyecek aramaya sevkeden bir acı, bir sızıdır daha çok.

Çocuk da çevresine karşı böyle bir açlık duyar. Ruhunu besleyecek şeyler arar ve bunları giriştiği eylemlerde bulur.Yeni doğmuş bebeler gibi, “Ruhsal açıdan açtır çocuk”. Çevresine karşı tutku, sevdalılık, insanoğlunda doğuştan birşeydir. Çocuğun çevresine ihtirasla aşık olduğunu söylemek de yanlış, çünkü ihtiras, ateşli ve geçici bir duygu. Bu, daha çok yaşamsal bir deneye karşı duyulan bir güdü diye tanımlanmalı.

Çocuğun çevresine karşı duyduğu aşkın gerisindeki güdü onu bitip tükenmez bir faaliyete itmektedir. Çocuğun içinde yanan ateş, havadaki oksijenin yanmasıyla bedende oluşan enerjiye benzetilebilir. Faal bir çocuk,elverişli bir çevrede, yani öz-gerçekleştirime yarayan bir çevrede yaşamakta olduğu izlenimini yaratır insanda. Çocuk, böyle bir çevreden yoksun düştükte, ruhsal yaşamı gelişmez, güdük vekötürüm kalır, dünyadan kopar. Çocuk bir bilmece haline gelir.Çaresiz, tutamaksız, can sıkıntıları içinde kıvranan, olmadık kaprislere kapılan, gayri toplumsal bir yaratıktır artık.