Çocuğu henüz 2 yaşında olan bir anne, çocuğunun doymayı bilmediğini söyledi. Bu sorunun birçok çocuk tarafından yaşandığını söylemek mümkün. Aslında olaya sorun olarak bakmamak gerekir. Çünkü bunun küçük yaşlarda, özellikle 3 yaşına kadar görülmesi muhtemel bir durumdur. Aslında doyma, doğal bir süreç içinde öğrenilebilecek bir duygudur. Ancak doyma noktasına geldikten sonra durulması gerektiği, her çocuk tarafından bilinmeyebilir. Çocuk özellikle de yemek yemekten zevk alıyorsa ve sevdiği yiyecekleri tüketiyorsa, doyduğu halde yemeyi bırakması gerektiğini bilmeyebilir. Bu sebeple bu çocuklara doyma noktasına ulaşıldıktan sonra yemeyi durdurmayı öğretmek gerekir.

Bu öğreti baskıyla yapılamaz. Unutmayın; çocuğun önündeki yiyecekleri zorla almanız onu yemeğe karşı tahrik etmekten başka bir işe yaramaz. Bilindiği gibi, çocukların bir numaralı öğrenme şekilleri modelleyerek öğrenmedir. Çocuk, ebeveynini modelleyerek öğrenir. Öyleyse ebeveyn kendisi doyduğu zaman sessiz bir şekilde yemeyi bırakmamalı, aynı zamanda bunu dile getirmelidir. Şöyle ki; “Karnım doydu, bu sebeple artık yememeliyim, eğer yemeye devam edersem karnım ağrıyabilir:’ gibi söylemlerde bulunmalıdır. Bunu her iki ebeveyn de yapmalıdır ve o her yemek sonrası usanmadan doğal bir biçimde tekrar edilmelidir. Bunun dışında birtakım hikayeler veya oyunlarla da bu konu işlenebilir.