Bebeğe yakınlık duymamak bebeği sevmeyeceğinden korkmak prematüre bebeği sevmemek kusurlu bebeği sevmemek kusurlu bebeğe yakın hissetmemek


Doğum kusuru olan kızımız doğalı neredeyse bir ay oldu ama kendimi ona yakın hissedemiyorum ve asla hissedemeyeceğimi düşünüyorum.

Bunlar yabancısı olduğumuz duygular değildir. Sağlıklı bebekleri olan anne-babaların bile ailenin bu yeni üyesine karşı tam anlamıyla yakınlık hissetmesi, yakınlaşması için çoğu zaman aylar gerekir.

Başlangıçtaki reddetme duygusu daha soma kararsızlığa, bunu takiben kabullenmeye ve en son olarak da sevgiye dönüşür. Bebekleri kusurlu olan anne-babalarda bu sürecin çok daha yavaş işlemesi, ilk iki reaksiyonun daha abartılı olması, anlaşılabilir bir durumdur.

Annenin sakat bebeğini kabul edebilmesi için, zihninde yaşattığı ideal bebek formundan kurtulmasına ve yüreğini, sahip olduğu bebeğe açmasına ihtiyaç vardır. Bebeğinize sevgiyle yaklaşmak onunla oynamak, ona ninniler söylemek, onu kucağınıza alıp sallamak ve öpmek; ona karşı ihtiyaç duyduğunuz (ve bebeğinizin de en az sizin kadar ihtiyaç duyduğu) sevginin gelişmesine yardım edecek, bütün çocuklarda mevcut olan sevgi uyandırıcı özellikleri keşfedip bu özellikler üzerinde odaklanmanızda yardımcı olacaktır.

Aradan bir süre geçmesine rağmen kendinizi bebeğinize yakın hissedemiyorsanız, doğuştan kusurlu bebekleri olan anne-babalarla birlikte çalışan, deneyimli bir uzmandan yardım isteyebilirsiniz. “Doktorlar çocuğumuzun kendi başına yaşayamayacağını söylüyor ve biz de çocuğumuza çok aşlrı bağlanmaktan korkuyoruz. ” Sorunlu bir yaşantı sürecek bebekleri olan ana-babalar, bu sevgi ve kaybetme hislerini paylaşırlar ve bilinçli olarak da bebeklerine daha çok bağlanırlar.