kardeş kavgası



Kardeşler arası kıskançlık kaçınılmaz bir durumdur. Bir kardeşin doğumu büyüğün küçüğü kıskanması ile başlayan kardeş ilişkileri, daha sonra karşılıklı birbirlerini kıskanarak devam edecektir. Kardeş kıskançlığının şiddetini kardeşler arasındaki yaş farkı, kardeşlerin cinsiyeti ve çevrenin tutumu etkiler.

Küçük kardeşe duyulan kıskançlık, çocukların yaşamında en yaygın kıskançlık örneğidir. Büyük çocuk bu dönemde kıskançlığını çeşitli şekillerde gösterebilir:

·Kardeşine saldırganca davranışlarda bulunarak,
·Ona karşı aşırı koruyucu olarak ya da aşırı sevgi gösterisinde bulunarak,
·Emekleme, altına kaçırma gibi gerileme davranışları sergiliyerek,
·Dikkati kendi üzerinde çekmek için fiziksel bir rahatsızlığı varmış gibi yapmak, hiç olmadığı kadar hareketli olmak, aşırı tepkilerde bulunmak.

Psikiyatristler bu gerilim ve bu gerilimin olağanlığı konusunda değişik görüşleri savunmaktadır. Kimi uzmanlar, çocuğun hayatındaki bu değişikliğin göğüslenmesi gerekli bir olay olduğunu söylerler. Çocuğun bu durumdan üzülmesinin de normal sayılabilecek kadar sık görüldüğünü savunurlar.

Kardeş çatışması kökeni aranarak yok edilebilir. Ancak, her şeyden önce bilinmelidir ki kıskançlık doğal bir şeydir. Kıskançlık beraberinde kızgınlık, engellenme ve üzüntü getirir. Aileler genelde çocuklarının birbirleri hakkında kötü şeyler düşünmesini kolay kolay kabul edemez. Fakat kardeşlerin ve ailenin mutluluğu için en doğrusu gerçekleri kabul edip, durumu düzeltmek için doğru adımları atmaktır. Kardeşler arasındaki kıskançlığı azaltmak için aileler şu noktalara dikkat etmelidir:

·Her bir çocuğa eşit davranmaya çalışmak yerine onlara kişisel ihtiyaçları doğrultusunda yardımcı olmaya çalışmak,
·Bir eşyayı paylaşmak için zorlamak yerine sırayla kullanmalarını sağlamak,
·Çocuğunuzun sahip olduğunu düşündüğüz özelliklerini söylerken başkaları ile karşılaştırmamaya özen göstermek; “sen en akıllısın” yerine “sen akıllısın” demek,
·Çocuklarınızın kendi kendilerine vakit geçirmesini temin etmek,
·Çocuklarla ayrı ayrı zaman geçirmek,
·Çocukların aralarındaki sorunları kendi kendilerine çözmesine izin vermek,
·Bir kardeş, diğerlerinden daha güzel, daha zeki, daha becerikli vs. ise bu özellik belirtilmemelidir. Kıskançlığı artırır, kıskançlık gösterilerine ve gerileme belirtilerine sebep olur,
·Çocuğa geri plana itildiği değil, aile içinde her zaman yeri olduğu hissettirilmelidir. Büyük çocuğa büyük olduğu, sorumluluklara sahip olduğu gösterilmelidir. Sorumluluklar abartılmamalı, çocuk, anneyle birlikte küçüğü korumalı, ona bilgi vermelidir,
·Kardeş sırası ve cinsiyet birbirinden ayrı ele alınmamalıdır. Önemli olan, bir çocuğun üç kardeşin en büyüğü olması değil, üç kız kardeşin ağabeyi durumunda olmasıdır,
·Çocukların beklediği, eşit sevgiden çok, bağımsız ilgi özel olarak sevilme özlemidir. Işte anne veya babanın çocuğuyla başbaşa geçireceği birkaç saat, ebeveyn-çocuk bağını pekiştirir ve kıskançlıktan doğan huzursuzlukları azaltır.