Efsane: Doğal ebeveynlik evde kalan anneler içindir.

Gerçek: Hiç de değil. Doğal ebeveynlik, çalışan anne için daha da önemlidir. Çalışan bir anne için doğal ebeveynliği uygulamak daha önemli­dir. Bağlanma yöntemleri, günün büyük bölümünde birbirlerinden ayrı kalan anne ve bebeğin yakınlaşmalarına yardımcı olur. Bebeği­nizle ayrı kaldığınızda, aranızdaki bu bağı kurma konusunda daha bilinçli olmalısınız. Emzirmek, bebeğin ağlamalarına ilgi göstermek, bebeği askıda taşımak ve birlikte uyumak gibi doğal ebeveynlik yöntemleri bunu yapabilmenize yardımcı olacaktır.

Efsane: Doğal ebeveynlik, bebeğin, annesinden ayrılmayan ba­ğımlı bir çocuk olmasına neden olur.

Gerçek: Doğal ebeveynlik yaklaşımıyla büyütülen çocuklar daha bağımsız olurlar. Doğal ebeveynliği eleştirenler, sürekli kucağa alı­nan, istediği anda emzirilen ve ebeveynleriyle birlikte uyuyan be­beklerin, annelerinden asla ayrılmak istemeyen aşırı yapışkan ço­cuklar olacaklarını iddia ederler. Oysa bizim deneyimlerimize göre ve araştırmaların da desteklediği gibi, doğal ebeveynlik yaklaşımıy­la büyütülen çocuklar daha az bağımlı olurlar. Bağımsız olmak bir Amerikan rüyasıdır ve bütün ebeveynler ço­cuklarının bağımsız ve kendi kendine yeten insanlar olmalarını İster­ler. Bununla birlikte, bir çocuğu bağımsız olmaya zorlayamazsınız. Çocuklar kendileri için zamanı geldiğinde doğal olarak bağımsızla- şırlar. Bunun nasıl gerçekleştiğini anlayabilmek için, bebeklerin duy­gusal gelişimleri ve çocukların bağımsız bireyler olarak nasıl bir ben­lik bilinci kazandıkları konusunda bir şeyler bilmelisiniz.

Yeni doğmuş bir bebek ayrı bir birey olduğunu bilmez. Bebeğin gerçek bir benlik bilinci yoktur veya dünyada olmanın ne olduğunu anlamaz. Bebek sadece annesiyle birlikte olduğunda kendini iyi hissettiğini bilir. Baba, anneanne ve tanıdık başka bakıcılar da be­beğe kendini iyi hissettirebilirler. Ama annesine bağlı olan bir bebek başka birisiyle aynı iyi duyguları hissetmeyebilir. Bazı çok duyarlı bebekler sadece annelerini isterler, en azından bazı durumlarda. Buna bir de bebeklerin 9 ila 12 aylık olana kadar insanın kalıcılı­ğı konseptini anlayamadıklarını da ekleyin. Bebekler, nesneleri ve insanları görmediklerinde onların var olduklarını unuturlar. Dolayısıy­la bir bebek annesi gözden uzaklaşınca, kendisini iyi hissettiren tek insanın tamamen, belki de sonsuza dek yok olduğunu zanneder.