engel tanımayan anne



 

Doğal ebeveynlik, ebeveynlere çocuklarının gelişimi sırasında kolaylaştırıcı olmayı öğretir. Kolaylaştırıcı demek, çocuğa ne yap­ması gerektiğini söylemek yerine, ne yapması gerektiğini öğrenme­sine yardımcı olmaktır. Kolaylaştırıcı ebeveynler çocuklarına yardım­cı olurken, ona emirler vermezler veya kendi akıllarındakini uygula­maya kalkmazlar. Bunun yerine, çocuğun verdiği ipuçlarına göre hareket ederler.

En iyi öğrenme şekli kendiliğinden öğrenmektir, bu da çocuğun etrafına ilgi duymaya başlamasıyla gerçekleşir. Gün boyunca pek çok kez çocuğa bir şeyler öğretme fırsatı doğar ve ebeveyn/kolay­laştırıcı da bu anlardan faydalanmasını bilir. Çocuk yeni bir şey fark eder ve duyarlı ebeveynleri de çocuğun büyümesine nazikçe yar­dımcı olurlar. Yeni yürümeye başlayan bir çocuk komşunun yavru köpeğine uzanırken, annesi elinden tutup köpeği nasıl seveceğini gösterir. Okulöncesi çağındaki bir çocuğun yaptığı kule yıkılır, baba­sı da ona ufak bir ipucu vererek yeniden denemesine izin verir. Ço­cuklarına bağlı olan ebeveynler, doğru tepkiyi nasıl vereceklerini bi­lirler. Ne zaman “Evet, bunu kendi başına yapabilirsin” diyecekleri­ni, ne zaman yardım edeceklerini bilirler. Çocuk da ebeveynine gü­vendiği için onun sözünü dinler.

Kolaylaştırıcılar hayal kırıklıklarını hafifletirler. Ebeveyn/kolaylaştırı­cılar, öğrenmek zorlayıcı olduğunda çocuğun ihtiyaç duyduğu duygusal desteği sağlarlar, ama aynı zamanda çocuğun bazı hayal kı­rıklıklarını yaşamasına izin vermenin ve bunlarla baş etmeyi öğrenmesinin de önemli olduğunu bilirler.

Kolaylaştırıcılar disiplin kurabilirler. Kolaylaştırmak, doğal ebe­veynlerin çocuklarına disiplin vermelerinde önemli bir etkendir. Ev­de çocuğun itaat etmesini kolaylaştıran bir ortam yaratırlar. Mesela oyuncakların saklanma şekli temizliği kolaylaştırır ve eğlenceli hale getirir. Anne ve babaya günlük işlerde yardımcı olmak, ev işlerini öğrenmenin eğlenceli bir yoludur. Ebeveynler, çocuğun dışarı çık­maya veya yatmaya hazırlanma konusunda işbirliğine ihtiyaç duy­duğunu hissettiklerinde, çocuğun ilgisini nazikçe oynadığı oyundan bir sonraki aktiviteye yönlendirirler. Bunu gayet etkili bir şekilde ya­pabilirler, çünkü çocuklarını çok iyi tanırlar. Sonuçta çocuklar da di­siplinli olmayı öğrenirler, çünkü güvendikleri ebeveynlerinin belirledi­ği kurallar onların bir parçası haline gelmiştir.