kadn



Hayatta kalanlar en güçlü ya da en zeki türler değil, değişime en çabuk ayak uydurabilenlerdir.Küçükken, itfaiyecilerin kasabanın etrafında kontrollü yangınları söndürüşünü izlerdim.Çok  ilgimi çekerdi.Daha sonradan daha büyük bir yangın çıkarmasın diye bir yerleri önceden yakıyorlardı. Otuz beş yaşına geldiğimde kendi kontrollü yangınlarımı çıkardım! Hayatımdaki tüm yangın hızlandırıcıların uzun bir listesini çıkardım.
Olumsuz düşüncelerim, sürekli canımı sıkan arkadaşlarım, artık hoşuma gitmeyen gönüllü organizasyonlar ve Ruhumu beslemeyen etkinlikler.
Aklımda özellikle beliren bir sorumluluk var. Uzun bir süredir bir kadın kulübünün başkanıydım, üç ya da dört yıldır. Çok yorulmuştum, artık yaptığım işten zevk alamaz olmuştum.İtfaiyecilere ihtiyacım yoktu. Sadece eskisinden daha fazla cesarete ve elimde telefonla geçecek birkaç güne ihtiyacım vardı. Kadınlar kulübünün yönetim kurulundaki herkesi tek tek arayıp işi bırakacağımı söyledim. Yangın listemdeki maddelerin üzerini sildikçe hafifliyordum, aşırı neşelenmiştim.Birçoğumuz hayatın bizi yorduğunu düşünürüz, ama nedeninden emin değilizdir. İleriye bakıp sonradan daha büyük yangınlar çıkmasın diye hayatımızın tüm vaktimizi ve enerjimizi harcayan hangi alanlarını yakacağımıza karar vermemişizdir. İçimizdeki yaşama sevincini emdiğini düşünsek de arkadaşlarımıza, gönüllü yaptığımız işlere ve mesleklerimize mahkum olduğumuzu zannederiz. Ancak hayatımızın tüm alanlarını inceleyip bizi sürekli mutsuz eden insanları, etkinlikleri ya da tecrübeleri arayabilecek kadar cesursak ve bunlardan kurtulmak için bir şeyler yapmaya niyetlenirsek, bizi yeni bir enerjiyle dolduracak kadar yer açabiliriz.Bu özgürlük hissi ilk başta çok tuhaf gelebilir. Kendi ihtiyaçlarınızı öne koyduğunuz için kendinizi bencil bile hissedebilirsiniz, ama bu şüphe geçecek ve kendinizi yenilenmiş ve canlı hissedeceksiniz.”Kontrollü yangın” konusunu düşüneceğim ve Listemi yapmaya başlayacağım.